[Non entendes unha palabra? Faille dobre clic | ¿No entiendes alguna palabra? Hazle doble clic | Não entendes alguma palavra? Faz-lhe duplo clique]
Mostrando entradas con la etiqueta dereitos-humanos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta dereitos-humanos. Mostrar todas las entradas

11/5/10

Máis trocos, menos palabras

Global Humanitaria é unha ONG laica, independente e plural que traballa por favorecer o desenvolvemento e igualdade de oportunidade dos pobos. Non fai moito, en Ourense, tivemos a ocasión de ollar a exposición de Juan Díaz García, co expresivo título: «Había unha vez un neno», que sirve para denunciar os delitos sexuais contra os pequenos que se cometen en Camboxa.

Na súa capital, Phnom Penh, numerosos nenos e nenas traballan na rúa, despegados das súa familias, ou o que pior ainda, vivindo en burdeis alimentados polo turismo sexual.

Para dar un teito as vítimas desta desgraza e perseguir aos pedreastas extranxeiros, a organización ideou Project Camboya. Despois de cinco anos, o traballo de 29 voluntario(a)s vai dando os seus frutos*, pois case 200 menores acollerónse no programa de acollida, as embaxaidas e corpos policiais  —cada vez máis implicados— realizaron 70 detencións de 17 nacionalidades distintas e 37 condeas xudiciais.

Os sospeitosos sempren son vistos en zonas turistícas, onden ofrecen cartos as súas familias, que aceptan dada a súa precaria situación.

[D]
Juan Díaz García — Unha rúa de Phnom Penh en Camboxa
Foto: Juan Díaz — Unha rúa de Phnom Penh en Camboxa


No blogue Photogoio, de Gregorio Lalanda, tedes en imaxes, un fiel reflexo da Camboxa; (casualidades que ten a vida, ten a mesma imaxe co mesmo encuadre da foto de Juan Díaz).

Por máis palabras ou por menos, o que conta son os trocos xenerados, e conta tamén os que nós mesmos fagamos, decatemonós xa!.

*Actualización do 25 de agosto 2010
O goberno de Camboxa ven de asinar un acordo de colaboración para unir os esforzos de investigación e persecucción dos delitos sexuais ca organización; (máis información).

29/6/09

Onde esta a dignidade?

Estou a seguir con preocupación o que esta a acontecer en Irán, non é para menos, se a historia tende a repetirse, os grandes dictadores empezaron a súa andaina, co desdén da comunidade internacional, ainda a pesares das tropelías manifestas, que foron e son capaces de facer por chegar a cumprir cos seus propósitos, gobernar unha nación roubandólle a libre elección dun pobo.
Non vamos a repetir as imaxes da xove Neda asasinada nunha manifestación na rúas de Teherán, para que? supoño que xa as vichedes por diferentes xeitos da vosa vida dixital, non si?, pero si chamar a atención sobre pequenos detalles, que debemos prestar unha alerta concienciada e que non terán seguro, a repercusión mediática desas imaxes tan duras. O caso por exemplo, do médico (e escritor) que a atendeu a xove, Arash Hejazi teme pola súa vida. Tivo sorte ao fin e cabo, porque foi capaz de fuxir e non ser identificado daquelas; pero agora despois da repercusión que tiveron as imaxes e a difusión por internet, teme voltar ao seu país. Esta refuxiado en Londres ata non sabe cando, ata que as autoridades dese país tomen conciencia real do que pasa en Irán. Non sei se axudará moito a crise do que estar a pasar cos diplomáticos de ambolos dous países, e moito mellor sería que estivese noutro país, que non houbese a tentación de utilizalo como moeda de troco para restablecer esas relacións deterioradas.
Son moi escéptico cos políticos; non teño en moita estima o seu labor, pois son moitas cousas que vas calando, o último foi o peche da xurisdición universal para moitos seres humanos, só si eres español, podes ter dereitos, pero ese gran logro que acadaron as Nacións Unidas cos crimes de lesa humindade, que poideran ser perseguidos, foron cercenados esta semana, e vaia por Deus, PP e PSOE puxerónse de acordo en algo, nesto precisamente.

Só nos queda loitar, tentar transmitir esa empatía -da que adolecen nosos políticos mundialmente- para que o que pasa alí, fose como si nos pasara a nós. Polo tempo no que aconteceu a maior traxedia do século XX, Martin Niemöller o sintetizou nuns versos, que se atribuén a Bertolt Brecht e que convén memorizalos, por si acaso.

 cartaz da Campaña «FreeIran»

En , tentan chamar a atención sobre a situación en Irán e pedir porla liberdade, por eleccións limpas, pola dignidade e por todo o que ti berrarías si che rouban o teu voto. Só tedes que escribir sobre o tema, e ligar co sitio da acción (bloggersunite.org/event/free-iran), poñendo a etiqueta ou tag #. En , levan a cabo dúas ciberaccións para amosar a protesta polo que esta a pasar nas rúas e o respecto dun dos dereitos fundamentais de todo ser humano, pola e tamén pola ().

Na Wikipedia tedes un extenso artigo sobre as protestas.


3/6/09

20 anos da masacre de Tian'anmen

O 4 de xuño de 1989 un só home enfrentóuse aos tanques do exército liberador do pobo en Beijing e se convertiu no símbolo das protestas e masacre na praza de Tian'anmem. Vinte anos (20) cumprirónse este ano (2009), no que «o home do tanque» ou «o rebelde descoñecido», os alcumes polo que foi identificado, (ainda que o tabloide sensacionalista Sunday Express especulara, sen base para dito fundamento, co nome dun estudante de 19 anos chamado Wang Weilin), fora previsiblemente executado, duas semanas despois.
A testemuña gráfica dos fotógrafos que dispararon imaxes semellantes, Jeff Widener (Associated Press) finalista dos premios Pulitzer ao ano seguinte por dita foto, Stuart Franklin (Magnum) e Charlie Cole (Newsweek) gañadora do World Press Photo dese ano (1989).

 Perpectivas de «O home do Tanque» en Tiananmen
Charlie Cole conta para a BBC NEWS as vicisitudes da foto (artigo en Inglés), e no sitio de FotoMaf.com tedes unha traducción ao Castelán

Velaquí a famosa grabación dende o sexto andar do hotel Beijing e que forma parte do documental de Antony Thomas para a cadea pública estadounidense PBS. Descoñezo os motivos polos que RTVE, única televisión que grabou os acontecementos ocorridos na praza esa madrugada (do 3 ao 4 de xuño), non fora capaz de facer o documental definitivo, polo que soamente nos queda o que contou Juan G. Restrespo (corresponsal na zona pola aquela época) en algunha entrevista e ollar quizais, algunha das imaxes grabadas esa noite, nesta reportaxe de Rosa María Calaf o ano pasado, co gallo do 19 aniversario da matanza.


Imaxes de YouTube.com baseadas no documental de Antony Thomas "The Tank Man" para o programa Frontline da
PBS

Edito: (4 Xuño 2009) Hoxe RTVE pon na súa web .