O lado escuro

A colleita de premios de directores como Steven Soderbergh, Quentin Tarantino, Ang Lee ou Robert Rodríguez, algunhos descubertos no Festival de Cine de Sundance, e aupados por Harvey y Bob Weinstein, fundadores da compañia cinematográfica Miramax (chamada así polo seus pais Miriam e Max), que arrasaban en cada certamen, de finais dos oitenta e principios dos noventa, da pe a Peter Biskind para formar o engranaxe desta novela, cunha traxectoria revitalizadora e expansiva do que foi o cinema e o festival independente, e que vos recomendamos vivamente: "Sexo, mentiras e Hollywood" (Down and Dirty Pictures), da editorial Anagrama e non hai polo momento traducción ao galego.

[D]

Dende logo o Sr. Biskind é un especialista en amosarnos a trastenda da industria cinematográfica estadounidense, xa o fixera ca anterior narración "Moteiros tranquilos, touros salvaxes" (Easy Riders, Raging Bulls) e convirtese case nunha lectura obrigatoria para escudriñar cara onde se dirixe o mundo cinematográfico.

«Cometí o erro de poñelo sobre a mesilla de noite, e foi como si tivese ao meu carón unha bolsa de marihuana e dixera “non vou a fumar”. Non podía deixarlo» son as verbas de Quentin (Tarantino) sobre esta segunda crónica do cinema moderno, ainda que con menos drogas e disparos que a predecesora (os anos 70 puxeran o listaxe moi alto), e rechea eso sí, con profusión de datos e cotilleos impagables en 700 xugosas páxinas.

Falta xoldra!

ISBN 978-84-322-9664-2
Ed. Seix Barral

P.M.: Nun recente reportaxe para a TV, decías que o que máis falta facía é un pouco de xoldra...
M.Ch.: Ainda hai un rincón do mundo onde a xente resiste, e esa e o norte de España. Se pode falar do que se queira, dos problemas que acontencen no Pais Basco e tal, pero polo menos, e ata hoxe, esa xente sabe o que é divertirse todos xuntos.
Cando falo do norte de España, refirome a toda cordilleira norte, desde Pamplona ata Finisterre. Eu o chamo a aldea de Astérix. A xente se divirte sin atrincherarse en guetos. Nada dos xoves cos xoves, o os vellos cos vellos, senón todos xuntos, e eso é super importante.

P.M. é Philippe Manche; M. Ch. é Manu Chao; Extracto do libro de Seix Barral "Manu Chao destino Esperanza, Conversas"