Poetas e artistas da rúa

Velaquí unha escolma de nomes que non deberías perdelos si tes inquedanzas polas novas tendencias, aconsellamoste gardalos na barra de marcadores favoritos; sí eres un(ha) marchante de arte ou axente, xa estás a facer un oco na túa axenda e xa depaso che conveña facelo tamén na túa carteira...

Arte plástica na rúa , é a proposta do creador Mark Jenkins de amosar, na inmensa galería que ofrece a cidade, os seus deseños. O artista declarase hacker, (o verbo to Hack en inglés ten varias acepcións, unha delas significa «perder o tempo» e non ten por tanto, neste caso, connotacións informáticas), e abandona a súas pezas particulares en entornos urbanos, ao ar libre ou ben, en recintos pechados, pero non en museos ou galerías de arte; feitas con papeis de xornais ou con cinta plástica; podedes ollar o novo «street art» no seu sitio xmarkjenkinsx.com.

[D]

Foto: Storker — «Callwaiting»

Charles Pitts é considerado por algún xornalista, quizais ávido de noticias, un poeta urbano. O seu xeito de vida dende logo que é moi peculiar, indixente sen teito na cidade de San Francisco, a súa escala básica para vivir pasa por obter conexión gratuita WI-FI nos diferentes hotspot da cidade, sen máis apetencias que ter onde cargar a batería do seu portátil Dell e tratar de conquerir outro modelo mellor.

Ten 500 amigos virtuais e Erika no mundo real. Quizais medrou e tivo máis, cando o The Wall Street Journal US fixose eco da súa "bonita historia", non sei ata que punto os amigos virtuais son pola súa poesía ou ben, siareiros como él dun adictivo videoxogo da rede social.

A rima dos seus versos, coma a súa vida, e tamén moi circustancial, como queira que el mesmo, considera que o ser poeta non é un traballo real; podes ser partícipe dos seus arrebatos, por medio da rede social.

not much has changed after my story was posted
^{Non mudei moito dende que a miña historia fora publicada}
still struggling with day to day things
^{ainda sigo a loitar polas cousas do día a día}
starting to feel the toxic fumes
^{empezo a notar que os tóxicos fumes}
of the passing cars affect my body
^{dos coches que pasan afectan ao meu corpo}
scared to sleep on sidewalk because of being arrested (...)
^{asustado de durmir nas beirarrúas por medo a ser arrestado}
the top people of the city know of my situation
^{A xente importante da cidade coñece a miña situación}
just tell me: «good story».
^{só me din: «bonita historia»}.

[D]
Foto: Reuters «Banksy Little Diver»
en Melbourne (Australia). A pequena londra foi borrada polos servizos de limpeza municipais, disque por un erro.

Xavier Prou (nado en París en 1952), máis coñecido co alcume Blek le Rat —baseado nun persoaxe da Banda Deseñada Italiana—, é considerado o padriño do estarcido (stencil graffiti art) e paradoxas que che da a vida, na cincoentena, grazas aos seu contemporáneos con moita máis repercusión mediática e foron quen de imitar a súa técnica, e cando está a gañar cartos con esto da arte urbana.

O prolifíco e quizais máis coñecido é o artista —contemporáneo— británico Banksy, que escomezou a súa andaina no colectivo «DryBread ZCrew», intenta retratar estampas satíricas sobre a política, cultura, música ou sociais, a contracorrente cos grandes medios de comunicación -quizais influenciado polo movemento Ad Jammers, éstos deforman as imaxes dos anuncios publicitarios para mudala mensaxe-, combinando estarcidos por medio de plantillas, con ácidos comentarios con aerosol. A súa notoriedad débese en gran medida a súa pretendida anónima identidade, e tamén as repercusións mediáticas coas súas provocativas exposicións en diversos museos; en Londres por exemplo, inseriu unha falsa pintura rupestre no British Museum e unha rata morta no Museo de Ciencias Naturais.
A súa impronta contracultural deixase ver polos muros e esquinas de moitas cidades, incluída a inexpugnable Disneylandia, onde unha figura en tamaño real dun encarapuchado -semellante a un preso en Guantánamo- misturabase con Mickey ou o pato Donald; ou ben as súas iconográficas pinturas denuncian o muro da vergoña, nos territorios palestinos, sen deixar baleiro o eido cinematográfico, (inédito traballo polo momento ata a edición deste ano 2010, no Festival de Donostia).

Ainda a pesares das fechorías nos museos en tempos pretéritos, éstos como o Bristol (Bristol's City Museum & Art Gallery), o Tate Modern de Londres e o MOMA de Nova Iorque, organizan e acadan o éxito nas súas exposicións, atopando na listaxe das 30 exposicións máis visitadas; no ano 2009 cun promedio de 3.800 asistentes diarios, 309.000 en total.

Quedan moitos, Shepard Fairey —Obey é o seu alcume— dado a coñecer polo deseño do cartaz e lema famoso Obama Change, o arxentino Blu-Blu, artista gráfico no sentido máis extensivo do termo...
Na rede tedes moita máis información si estades interesados(as) en profundizar sobre o tema, pero eu destacaría o sitio do mestre, crítico e tipógrafo Javier Abarca: urbanario.es, é un pracer leelo.

Onde esta a dignidade?

Estou a seguir con preocupación o que esta a acontecer en Irán, non é para menos, se a historia tende a repetirse, os grandes dictadores empezaron a súa andaina, co desdén da comunidade internacional, ainda a pesares das tropelías manifestas, que foron e son capaces de facer por chegar a cumprir cos seus propósitos, gobernar unha nación roubandólle a libre elección dun pobo.
Non vamos a repetir as imaxes da xove Neda asasinada nunha manifestación na rúas de Teherán, para que? supoño que xa as vichedes por diferentes xeitos da vosa vida dixital, non si?, pero si chamar a atención sobre pequenos detalles, que debemos prestar unha alerta concienciada e que non terán seguro, a repercusión mediática desas imaxes tan duras. O caso por exemplo, do médico (e escritor) que a atendeu a xove, Arash Hejazi teme pola súa vida. Tivo sorte ao fin e cabo, porque foi capaz de fuxir e non ser identificado daquelas; pero agora despois da repercusión que tiveron as imaxes e a difusión por internet, teme voltar ao seu país. Esta refuxiado en Londres ata non sabe cando, ata que as autoridades dese país tomen conciencia real do que pasa en Irán. Non sei se axudará moito a crise do que estar a pasar cos diplomáticos de ambolos dous países, e moito mellor sería que estivese noutro país, que non houbese a tentación de utilizalo como moeda de troco para restablecer esas relacións deterioradas.
Son moi escéptico cos políticos; non teño en moita estima o seu labor, pois son moitas cousas que vas calando, o último foi o peche da xurisdición universal para moitos seres humanos, só si eres español, podes ter dereitos, pero ese gran logro que acadaron as Nacións Unidas cos crimes de lesa humindade, que poideran ser perseguidos, foron cercenados esta semana, e vaia por Deus, PP e PSOE puxerónse de acordo en algo, nesto precisamente.

Só nos queda loitar, tentar transmitir esa empatía -da que adolecen nosos políticos mundialmente- para que o que pasa alí, fose como si nos pasara a nós. Polo tempo no que aconteceu a maior traxedia do século XX, Martin Niemöller o sintetizou nuns versos, que se atribuén a Bertolt Brecht e que convén memorizalos, por si acaso.



En Bloggers Unite, tentan chamar a atención sobre a situación en Irán e pedir porla liberdade, por eleccións limpas, pola dignidade e por todo o que ti berrarías si che rouban o teu voto. Só tedes que escribir sobre o tema, e ligar co sitio da acción (bloggersunite.org/event/free-iran), poñendo a etiqueta ou tag #FreeIran. En Amnistía Internacional, levan a cabo dúas ciberaccións para amosar a protesta polo que esta a pasar nas rúas e o respecto dun dos dereitos fundamentais de todo ser humano, pola liberdade de manifestación e tamén pola execucción inminente de menores (actuaconamnistia.org).

Na Wikipedia tedes un extenso artigo sobre as protestas.

Necesito creer

Perante os primeiros 100 días do mandato do presidente Barack Hussein Obama [/bəˈrɑːk huːˈseɪn oʊˈbɑːmə/ AFI], fixemos un especial seguimento sobre o grado de cumplimento para rematar cas herdanzas da anterior administración, tortura e detencións ilegais.

Amnistía Internacional pedíulle 17 medidas concretas para devolver Estados Unidos á senda dos estándares internacionais de dereitos humanos.

Abofé que o novo goberno tomou medidas importantes, entre elas algunhas para reparar as nocivas políticas de detención e interrogatorio establecidas perante o goberno anterior, Pechar Guantánamo, poñer fin a detención ilegal e erradicar a tortura e outros malos tratos.

Con todo, outros cambios foron máis simbólicos que substanciais, e as poucas accións emprendidas polo novo goberno para facer render contas das violacións de dereitos humanos cometidas cimentaron a impunidade nutrida no pasado, polo menos para algúns dos responsables.

Queremos creer nun tempo novo e temos fe en que siga coa promesa formulada na súa toma de posesión: rexeitar como falsa a elección entre seguridade e ideais. A transparencia, a rendición de contas e o respecto polos dereitos humanos internacionais deben ser as características esenciais do seu mandato.

Crimes de guerra

Hai que por fin aos ataques indiscrimados contra civís e infraestreucturas no Oriente, senón queres que ditos ataques queden impunes, actúa con Amnistía Internacional

© APGraphicsBank