Adicado ao meu tío

Para recuperar o sabor da préterita infancia, ao xeito Jacques Tati e o seu inolvidable "largo" «Mon Oncle» (Mi Tío), o fin de semana pasado tiramos unhas fotos no casco antiguo de Ourense, que sen premeditación, xuntos homenaxeamos a «bonhomía» de antaño.

[DDescrición imaxe]

O tío e o seu sobriño polas rúas de Ourense imitando al Sr. Hulot e Gérard como o largo de Jacques Tati «Mon Oncle». Foto: (CC) MX30

A imaxe da exclusiva dedicatoria ten por protagonistas ao tío e o seu sobriño, pero tamén vai adicado aos(ás) cultos(as) e ávidos(as) lectores(as) deste humilde blogue; e se acaso, cae por aquí «Harry Callaghan Neira» quizais lle conveña mellor, ler —con máis detenemento quizais— a Kafka e "A Metaformose". Agardo co análise, como «home experto» que semella, non quede no aparentamente sinxelo e doado da historia de Gregorio Samsa, que poidera ser, por exemplo que as cascudas aguanten sen beber ningunha gota, máis dun mes, e por Deus! esto vai sen segundas intencións...